HOUDEN VAN MIJZELF? Vandaag werd ik weer geconfronteerd met de vraag of ik wel van mijzelf hou. De afgelopen maanden, zelfs jaren, waren zo zwaar: 3 keer uit de kast komen, eerst (dacht ik) als homo, toen als transvrouw en uiteindelijk met het onweersprekelijke besef dat ik van vrouwen hou, maar in het verkeerde lichaam zit. Vervolgens ontwikkel ik heftige gevoelens voor iemand. Ik worstelde wekenlang. Ik worstelde met de acceptatie van emoties, gevoelens, ook lichamelijk. Dan wordt ik ook nog eens aanvaard, geaccepteerd dat die gevoelens, van mijn kant, goed zijn. Het probleem is: ik ben een bodemloze put. iemand kan 1000 x zeggen: ik hou van jou. Maar ik heb mijzelf altijd als monster gezien, nooit goed genoeg, niet mooi genoeg (vanwege mijn genderdysforie). wat vreselijk voor degene die jou aanvaart, als ik mijzelf niet aanvaar. Dat voelt wellicht als een afwijzing van die onvoorwaardelijke liefde. Er is maar een medicijn. Ik moet mijzelf omhelzen en aanvaarden. dat zeg ik gemakkelijk, want op dat punt ben ik nog bezig in de spiegel te kijken en mijzelf volledig te aanvaarden. Als de Beast in de Belle and the Beast deed mijn schuldgevoel mij kijken in een spiegel, en wat zag ik: geen mooi mens, een gedrocht. Maar mijn liefste vriendin zei: je bent een mooi mens. O, wat lief. Dat wil ik aanvaarden en doe ik ook.

Omhels de innerlijke mens

Vanmorgen worstelde ik met die vraag, met mijzelf. Of er iemand voor mij bad of aan mij dacht? Vast wel. Maar het was ook een innerlijke stem. Een beeld kwam mij voor ogen. Een kind die zich verzet in de armen van een moeder, en de armen van de barmhartigheid; en moe-geworsteld geeft het zich over, volkomen uitgeput. Ik dacht ook aan een beeld uit de Bijbel: Jacob worstelt met God aan de Jabbok bij zijn terugkeer naar zijn geboortegrond. Ik zag deze tekst in een ander licht: het was geen worsteling, maar een omhelzing. Jacob’s verzet maakte het tot een worsteling. Dat is ook mijn proces, ik worstel, maar ik moet mij loslaten in die omhelzing. Ik moet ook mijzelf aanvaarden, omhelzen. Dan omhels ik daarmee dus ook de pijn, de wanhoop, de eenzaamheid en mijn tranen. Ik ik ben moe vanwege al mijn malende gedachten, 4 maanden slapeloosheid volkomen uitgeput. Ook mijn schuldgevoel breekt mij op. Terug naar af: ik moet mijzelf aanvaarden, anders is het niet leefbaar meer.

Ontdek dat alles onderling verbonden is

De echte wereld reikt verder dan onze gedachten en ideeën; we zien het door het net van onze eigen verlangens, bestaande uit in genot en pijn, goed en kwaad, innerlijk en uiterlijk. Om het universum te aanschouwen zoals het werkelijk is, moet je verder reiken dan het net. Het is niet moeilijk om dit te doen, want het net zit  vol gaten.
(Sri Nisargadatta)

Als we onszelf openen en leegmaken, raken we onderling met elkaar verbonden; de realisatie dat alle dingen verbonden en geconditioneerd zijn in een onderlinge afhankelijkheid. Elke ervaring en gebeurtenis bevat alle anderen. De leraar is afhankelijk van de student, het vliegtuig is afhankelijk van de lucht. Als er een bel luidt, is het dan de bel die we horen, de vibratie van de lucht, het geluid op onze trommelvliezen, of zijn het onze hersenen die het geluid weergeven? Het zijn al deze dingen tegelijkertijd. Zoals de Taoïsten zeggen: ‘Datgene ertussenin brengt het geluid voort.’ Het geluid van de bel wordt overal gehoord. We ontmoeten het in de ogen van elke persoon, in boom en insect, in elke ademtocht die we tot ons nemen.

Zo moet ook ik weten dat ik niet op mijzelf sta. Ook ik ben verbonden. Die verbondenheid is soms merkbaar tussen mensen die een sterke band hebben. In mijn ervaring kan dat heel krachtig zijn, emotioneel, spiritueel en fysiek. Zo sterk dat pijn en vreugde, verwondering en besef volkomen in harmonie zijn. Op die momenten verlies je jezelf en ben je jezelf tegelijkertijd. Dat noemen we ‘sense of being’. Konden die momenten er maar altijd zijn. De nuchtere waarheid is dat we soms ook, onbedoeld, de mensen kwetsen waar we het meest van houden. Ook dat moet ik aanvaarden.

Ik neem een besluit

Ik neem een besluit voor mijzelf. Wil ik mijn vrouwzijn aanvaarden, met alle gevolgen? Ik moet ook aanvaarden dat ik pijn heb, mij leeg voel. Ik moet aanvaarden dat ik verliefd kan worden, hunkeren, verlangen. Nu kan ik verder. Ik kan dus verliefd worden, ik kan gevoelens krijgen, maar ik kan het weer omzetten in die diepe intieme vriendschap. Het hoeft mij niet te blijven aanklagen of uit balans te brengen, want ik kan mijzelf aanvaarden. Ik kan ook een besluit nemen mensen die van mij houden niet van mij weg te stoten vanwege mijn angst. Ik kan anderen ook omhelzen, support geven, naar hen luisteren, knuffelen. De beste, meest close hartsvriendin voor iemand zijn. Luisteren naar verlangens, troosten en in mijn armen nemen en van iemand houden op hoogst mogelijke, tedere en vriendschappelijke manier die mogelijk is, zelf aanvaarden dat ik gevoelens heb. Die zijn er. Punt. Maar ik kan soms niet kiezen, het overkomt mij. Waarom kan ik dat aanvaarden? Ik kan van mijzelf houden. Ik kan het zelfs onmogelijke gevoelens aanvaarden. Ik kan mij ook verblijden als mij vriendinnen verliefd wordt, een relatie krijgen. Ik kan blij met hen zijn als de meest intieme vriendin, de meest knuffelige vriendin. Waarom? Omdat ik van mijzelf hou. Zij gunnen mij ook iemand die bij mij past.

Ik mag weer lachen

Door de bliksem getroffen

Ik heb het gevoel gehad dat ik fouten heb gemaakt, dat ik degene waar ik veel om geef heb ik gekwetst, althans dat was mijn perceptie maar mijn perceptie is vaak gekleurd door mijn negatieve zelfbeeld. Maar toen ik mijn liefste vriendin sprak, poetsten we al die gevoelens weg. ‘Gone, gone, gone’, zei Gollum in the Lord of the Rings, toen de boze geest hem verliet. Ik zal er met mijn beste vriendin om kunnen lachen, degene die ik dacht gekwetst te hebben. We zullen in een deuk liggen om de grillen van een doldwaze ouwe meid, alsof de bliksem even in mijn schedeldak is geslagen. Het zal bemoedigend voor haar zijn, want, ja, er is iemand die van haar kan houden zonder alleen te kijken naar haar fysieke uiterlijk, maar eerst haar mooie innerlijk bekijken. Dus zij weet: het is mogelijk dat er iemand van mij kan houden. Ik weet vervolgens dat het voor mij mogelijk is om weer mens te zijn. Ze heeft het mij geleerd, en met een bovennatuurlijke liefde te zeggen: ‘Het is goed’. Ik stel mij voor, dat als we elkaar de volgende keer zien, we er om kunnen schuddebuiken van het lachen, misschien tranen met tuiten, en dat onze vriendschap er beter op geworden is, closer dan ooit. Onverbrekelijk. Dat weet ik zeker, want we hebben een fijn, emotioneel, maar ook humoristisch gesprek gehad.

Een mens lijdt dikwijls het meest door het lijden dat hij vreest. Doch dat nooit op zal dagen. Zo heeft men meer te dragen, dan God te dragen geeft. (Nicolaas Beets)

Ik wil niets liever dan dat mijn hartsvriendin gelukkig is, en zij wil dat ook ik gelukkig ben. We mogen weten: ik heb een hele lieve hartsvriendin die ik nooit meer kwijt raak. Ik steun haar en zij mij door dik en dun. Dat is een goddelijk, bovennatuurlijk geschenk. Maar het grootste geschenk is: we kunnen elkaar leren van onszelf te houden. Ik wil haar ook leren van zichzelf te houden. We kunnen voor elkaar een spiegel zijn en laten zien hoe bijzonder we zijn. Zo’n vriendschap is ‘van boven’ gegeven. ‘Wie een soulmate heeft gevonden, vind een vriend(in) voor meer dan dit leven alleen. Huwelijken kunnen stranden, maar een soulmate blijft voor eeuwig aan je zijde, voorbij tijd en eeuwigheid’. (my quote)

Voor jou, mijn liefste hartsvriendin, je raakt mij nooit meer kwijt. je kunt altijd bij mij terecht, dag en nacht. Deze ‘ouwe tang’ maakt het zichzelf moeilijk, en dat is voor jou ook niet makkelijk geweest, maar ik weet dat je mij vergeeft, omdat er misschien niets te vergeven is, behalve dat ik te had voor mijzelf ben. Zullen weer opnieuw beginnen, zonder dit moeilijke hoofdstuk? Natuurlijk, we hoeven niet opnieuw te beginnen, want onze vriendschap is nooit weggeweest.Mijn onvoorwaardelijke liefde heb je, zonder de frustratie van een doldwaze verliefdheid. Je heb je vriendin weer terug. Je mag op mij leunen en ik weet dat het wederzijds is. We hebben elkaar toch heel hard nodig, anders waren we niet op zo’n wonderlijke manier op elkaars pad gebracht? Let’s kiss up, let’s hug, and continue our wonderous and extraordinary intimate friendship. Nu we elkaar weer hebben gesproken is alles meer dan goed. Een knuffel of 1000 van je ouwe, ondeugende vriendin..’I’ll always be your friend, your friend untill the end’ (George Duke)

2 Thoughts to “Hou ik van mij?”

  1. Hier spreekt gevoel, ’t roert de ziel. En laat dat nou net hetgeen zijn dat er toe doet. Mij maak je niet wijs dat je een monster bent – hoeveel bewijs je er ook voor weet te vinden (er eenmaal op gericht, zal je het vinden ook!). Ik ken het gevoel, alsof een vreemdeling je aanstaart vanuit de spiegel.. wellicht op een andere manier maar hoe dan ook unsettling. Maar de woorden die hier staan -jouw gevoel- getuigen voor mij van een prachtig mens – wat wil je spiegelbeeld je dan nog maken? Ik wens je alle liefde toe – ook die van jezelf! (Zo, en nu zal ik het stalken staken 😉 )

    1. Dank je. Zo zie je. Ik ben gen selfmade goeroe. Ik heb een achtergrond in fundamentalistisch christendom, waarvan ik mij nu heb losgemaakt, en mij weer richt op mijn spiritualiteit. Maar ‘de vloek’ van de schuldgedachte is erin geprogrammeerd, zodanig dat mijn gevoelsleven volkomen overhoop ligt. Maar het komt goed.

      Je stalkt mij overigens niet, ik vind je commentaar heel nuttig en fijn.

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.