Ben je ook wel eens zo moe, voel je je ineens uitgeput, opgebrand, teleurgesteld en leeg? Heb je het gevoel dat je weg is doodgelopen, dat iedereen misbruik maakt van je goedheid? Misschien klinkt het hard, maar het is een beetje ‘eigen schuld’ (maar geen dikke bult). Het is zo gegroeid, he, lieverd? Jij staat altijd voor iedereen klaar en loopt de benen uit je kont. Je wilt graag dat iedereen van je houdt, je waardeert voor wie je bent, maar uiteindelijk sta je buiten jezelf. Ik ben nogal vaak met anderen in gesprek hierover, temeer omdat ik uit die situatie kom: ik leefde voor het geluk van anderen, ik liep mijzelf voorbij; eerste als non-conformistische buitenbeen, later vele jaren in sektarische geloofsgemeenschap. Toen ik de kerk verliet ging ik in dat patroon verder: anderen helpen met meditatie, mensen troosten, altijd klaar staan voor een ander. Dan is er ineens een breekpunt. Ik was totaal leeg: emotioneel, spiritueel, in mijn werk, in mijn relaties. Ik durfde niet eens meer verliefd te worden. Mijn hart was in miljoenen stukjes gebroken. Ik was kapot. Toen deed ik een Mentale Training bij Roy R. Soesman, Reiki Meester. Daar leerde ik mijzelf centraal stellen. Altijd was ik bezig geweest met anderen, in de hoop liefde terug te ontvangen. Omdat ik zo verlegen was, en eigenlijk nog wel een beetje, durfde ik nooit toe te geven aan verliefdheid. Dus deed ik veel lieve dingen, zei lieve dingen, probeerde zo voorzichtig mogelijk te zijn. het gevolg was dat ik niet durfde toe te geven, en gebeurde dat, dan ging het mis. Het was niet wederzijds en mijn hart was weer gebroken. Ik stond buiten mijzelf, durfde mijzelf niet eens toe te staan gevoelens te hebben.

Toen sloot ik mij aan bij een Pinkstergemeente. Daar leerde ik ook: alles voor god te doen, mijn geld, mijn tijd, mijn muziek, mijn gaven; en vooral veel voor de kerk te doen. Ik leerde mijzelf nog verder weg te cijferen. In mijn huwelijk ging dat door. De liefde was nooit wederzijds, dus cijferde ik mij nog verder weg. Er was geen tederheid, geen intimiteit tussen ons; een ongezonde situatie, want een mens i bedoeld om bemind te worden, te vrijen, te delen. Ik stierf van binnen, ik bevroor. Tot een moment dat er verandering kwam. Ik begon stiekem fantasy te schrijven. Toen ik daar iets over op facebook en een webpagina poste werd ik op het matje geroepen: ik was occult, volgens de kerk. Mijn woede daarover gaf een omkeer. Ik begon verder te schrijven over bovennatuurlijke gaven, over meditatie, verliefdheid, over erotiek, over gevoelens die vrouwen voor vrouwen, mannen voor mannen, vrouwen voor mannen hebben (en andersom). Kortom, ik kwam uit mijn schulp en daardoor leerde ik innerlijk eerst naar mijn bovennatuurlijke gaven en belangstelling terug, maar nog niet naar mijzelf. Een ander drama volgde, in mijn ogen een drama,  ik werd voor de derde keer verliefd en deed alles voor haar, schreef gedichten, verhalen, kookte voor haar, gaf cadeaus, ik zong liefdesliedjes, stond voor haar klaar (en zij ook wel voor mij hoor) maar het was niet wederzijds. Ik was weer buiten mijzelf. Mijn hart brak in miljoenen stukjes. Het probleem: ik hield niet van mijzelf, ik stond niet centraal.

Ik deed een mentale training vanuit het Reiki perspectief en daar leerde ik mijzelf wel centraal te stellen. Mijn belangstelling voor hekserij, Reiki, Yoga, meditatie groeide en ik deed, en doe, alles waar ik zelf gelukkig van werd en wordt. Nu sta ik niet meer buiten mijzelf. Het is echter wel werken aan mijzelf. Signaleren dat ik weer niet buiten mijzelf kom te staan. dat ik allereerst mijzelf centraal stel.

Omdat het het herken zie ik dit ook om mij heen. Als ik iets hoor als ‘ik voel mij de laatste tijd zo leeg’, herken ik dat patroon. Ik hoor ook de adviezen: je moet gronden, wees blij dat je leeg bent dan krijg je ruimte, bezoek een magnetiseur, etc etc etc, allemaal adviezen die niet de kern aanpakken. Maar het probleem zit ‘m in: buiten jezelf staan. De Boeddha bereikte zijn verlichting, dit is een van mijn gedachten, door juist zijn eigen diepste kern te ontdekken, te weten wat zijn pure ego was, en vrij van alle conditioneringen vondt hij geen leegte maar ruimte. Er ontstond een besef van ‘zijn’, van Aum Shanti Aum (de Aum, of Om omvat alles en Shanti is vrede).

Na zijn verlichting vonden er tal van wonderen plaats. Hij liep temidden van een oorlog tussen soldaten door en zij lieten hu wapens vallen in stomme verwondering over zijn goddelijke uitstraling. Alleen maar omdat hij zijn diepste, zuiverste zelf had gevonden. Toen ik dat stukje van mijzelf vond, kreeg ik spontane Kundalini ervaringen, ervoer ik overweldigende visioenen. Ik bemerkte ook verdriet, mijn verlangens, ik begon, en begin, mijzelf prachtig te vinden, lief te vinden, waardig te vinden. Dit zorgt er ook voor dat ik keuzes maak: scheiding, spirituele opleidingen, mijzelf cadeautjes geven, Yoga doen. Alles wat ik nu doe, doe ik vanuit mijzelf. Ik moet echter wel ‘waakzaam’ zijn om niet in de oude patronen terug te vallen, namelijk buiten mijzelf komen te staan. Ik heb ook de eerste graad Reiki en ook daar leer ik primair mijzelf te behandelen voordat ik het voor iemand anders gebruik. Dat zelfde geldt voor andere zaken, waar ik van gemerkt heb dat het anderen kan helen: geleide meditaties, heling op afstand, foto’s lezen, rituelen om anderen te helpen (bijvoorbeeld magnetiseren, handoplegging), het schouwen van vorige levens, noem maar op. Maar allereerst: maakt het mij gelukkig, kom ik buiten mijzelf te staan, of blijf ik dichtbij mijzelf?

Mijn leven is nu! Alles wat ik nodig heb is hier en nu. Alles waarvan ik denk dat het mij gelukkiger maak dan wat ik nu al heb is niet waar. Natuurlijk verlang ik naar een liefje, maar ik zal geen liefde ervaren als ik dat niet hier en nu in mijzelf ervaar. Slechts vanuit mijzelf zal mijn leegte zich opvullen. Door er eerst voor mijzelf te zijn, kan ik er voor een ander zijn. Dan zal ik de beste minnares/minnaar zijn. pas als ik centraal sta, is er ruimte voor een geliefde, kinderen, dieren.

Beter een buitenbeetje, dan met beide benen buiten jezelf staan!

7 Thoughts to “Ben je buiten jezelf?”

  1. Mooi Morna..
    We hebben gewoon onszelf nodig.. Al ben ik nu nog een beetje zoekende waar mijn ‘zelf’ zich nu precies verstopt. Het is dan ook een proces, een ‘terugreis’ naar jezelf. Ik wens je alle liefde toe die je zeker weten al in je draagt, ook al heb je al zoveel gegeven. En ik hoop dat je jezelf de liefde kan bieden en tonen die je van een ander nog niet hebt mogen ontvangen. Het geven en geven aan mensen die als een bodemloze behoeftige put zijn, is een les die we bijna allemaal wel op ons bord krijgen. Zaak is daar niet langer om te treuren en zoals je zegt de verantwoordelijkheid te nemen, én natuurlijk om eindelijk terug te geven.. aan je zelf! mooi stukje, mooie inspiratie – nodige reminder, dankjewel <3

    1. Morna Brighid

      Dank je wel Anne, het is eb bloijft ook mijn valkuil

  2. Prachtig geschreven! Persoonlijk en met een stuk (praktische) theorie! Geweldig!

    En behoorlijk herkenbaar jammer genoeg. Ik merk zo zelf de laatste tijd dat ik mijn eigen voeten voorbij loop, dus komende week even wat verlof genomen om op adem te komen en even stil te staan. Naast wat fysiek opruimwerk is er ook tijd gepland voor meditatie, ‘reizen’ en veel schrijven om duidelijkheid te scheppen.

    Liefs Loena

    1. Morna Brighid

      Dank je Loen, na het schrijven zat ik er zelf ook ineens weer middenin

  3. Soms jezelf even terug roepen en weten dat je even aan jezelf mag en moet denken.
    Ben al heel mijn leven een buitenbeentje geweest in de goede zin van het woord. 😉

    Aum Shanthi

  4. Ik wilde alleen maar zeggen, bedankt voor deze blog!

    1. Morna Brighid

      Graag gedaan

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.